Çocuklarda mükerrer suçu önleme: Uzmanların gözünden bir değerlendirme

Creative Commons License

KARAKAYA Ş., Karataş K.

OPUS Toplum Araştırmaları Dergisi, cilt.23, sa.2026, ss.1-19, 2026 (TRDizin)

Özet

Bu çalışmada çocuklarda tekrarlayan suç konusunda uzmanların deneyimleri ve bakış açılarını derinlemesine anlamak ve keşfetmek amaçlanmıştır. Araştırmanın örneklemini mükerrer şekilde suça sürüklenen çocuklarla doğrudan çalışan (vaka deneyimi olan) toplam 24 uzman (sosyal çalışmacı, psikolog, pedagog) oluşturmuştur. Katılımcılar, amaçlı örnekleme yöntemiyle belirlenmiştir. Araştırmanın modeli nitel araştırma olup fenomenolojik yaklaşımla tematik analizden yararlanılmıştır. Veriler yarı yapılandırılmış görüşme formu aracılığıyla çevrimiçi görüşmelerle toplanmıştır. Veri analizinde herhangi bir destekleyici program kullanılmamıştır. En sık geçen tematik kodlar belirlenmiş ve öne çıkan temalar üzerinden analiz yapılmıştır. Çalışmanın temel bulguları olarak çocukların mükerrer suça yönelmesinde aile ve sosyal çevrenin merkezi rolü bulunmakta olup suçun bir kültür gibi öğrenilerek normalleştirildiği, gelişim döneminin de etkisiyle çocukların ailelerinden karşılayamadıkları temel ve duygusal gereksinimleri başka çevrelere yönelerek karşılama çabasının etkili olduğu anlaşılmıştır. Mükerrer suçun önlenmesi için ailenin güçlendirilmesi, çevrenin değiştirilmesi ve kurumlar arası eşgüdümlü çalışmalara gereksinim duyulmaktadır. Çocuğun mükerrer suça sürüklenmesinin bireysel bir yönelim olmayıp içinde yer aldığı ekosistemden kaynaklandığı, mikro, mezzo ve makro düzeylerde müdahalelere gereksinim duyulduğu sonucuna varılmıştır.
This study aims to deeply understand and explore the experiences and perspectives of experts on recidivism in children. The sample consisted of 24 experts (social workers, psychologists, educators) who work directly with children (and have case experience). Participants were selected using purposive sampling. The research model is qualitative, utilizing a phenomenological approach and thematic analysis. Data were collected through online interviews using a semi-structured interview form. No supporting software was used in data analysis. Instead, the most frequently occurring thematic codes were identified, and the analysis was performed based on the prominent themes. The main findings of the study indicate that family and social environment play a central role in children recidivism, that crime is learned and normalized as a culture, and that children, influenced by their developmental stage, attempt to fulfill basic and emotional needs that they cannot obtain from their families by turning to other environments. Strengthening the family, changing the environment, and coordinated inter-institutional cooperation are needed to prevent recidivism. It has been concluded that a child's involvement in recidivism is not an individual tendency but stems from the ecosystem in which they live, interventions at the micro, mezzo, and macro levels are necessary.