Objectives: This study aims to examine eating disorder tendency and occupational balance in university students. Materials and Methods: The study included 300 university students aged 18-25. Data collection tools used were a Sociodemographic Form, Occupational Balance Questionnaire (OBQ), and Rezzy Eating Disorder Scale. According to the results of the Rezzy Eating Disorder Scale, students with eating disorder tendency constituted the research group (n=123) and students without eating disorder tendency constituted the control group (n=177). The total OBQ scores and sub-items between groups were compared using statistical methods. Results: When comparing the research and control groups, a statistically significant difference was found in the total OBQ scores (p<0.05). When the responses of the groups to the OBQ items were examined, statistically significant difference was found in items 1, 2 and 10 (activity diversity, balance between energizing/de-energizing activities) and in items 3 and 5 (time use, satisfaction with the time allocated to activities) (p<0.05). However, no statistical difference was found in the groups' responses to OBQ items 4, 6 and 11 (rest, time allocated to recreational activities) and items 7, 8 and 9 (number of activities, number of activities performed during the day/week) (p>0.05). Conclusion: University students with eating disorder tendencies were observed to have lower occupational balance than their peers. Students with eating disorder tendencies show significant differences from their peers without eating disorder tendencies, particularly in terms of activity variety (participation in different types of activities) and time use (using time appropriately for activities and satisfaction). This situation shows that eating disorder tendencies in university students can cause occupational imbalances. Therefore, occupational therapy interventions focusing on activity-based approaches and changes in time use and lifestyle redesign should be developed for the management of eating disorders in university students.
Amaç: Bu çalışma, üniversite öğrencilerinde yeme bozukluğu eğilimi ve okupasyonel dengeyi incelemeyi amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntem: Araştırmaya 18-25 yaş arası 300 üniversite öğrencisi katılmıştır. Verilerin toplanmasında Sosyodemografik Form, Aktivite-Rol Dengesi Anketi (ARDA), Rezzy Yeme Bozukluğu Ölçeği kullanılmıştır. Rezzy Yeme Bozukluğu Ölçeği sonucuna göre yeme bozukluğu eğilimi olan öğrenciler araştırma grubunu (n=123), yeme bozukluğu eğilimi olmayan öğrenciler kontrol grubunu (n=177) oluşturmuştur. Gruplar arası ARDA toplam puan ve alt maddeleri istatistiksel yöntemlerle karşılaştırılmıştır. Bulgular: Araştırma ve kontrol grupları karşılaştırıldığında ARDA toplam puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p<0,05). Grupların ARDA maddelerine verdikleri cevaplar incelendiğinde 1, 2 ve 10. maddelerde (aktivite çeşitliliği, enerji veren/enerji alan aktiviteler arası denge) ve 3. ve 5. maddelerde (zaman kullanımı, aktivitelere ayrılan zamandan memnun olma) istatiksel olarak anlamlı fark tespit edilmiştir (p<0,05). Ancak grupların ARDA 4, 6 ve 11. maddelere (dinlenme, dinlendirici aktivitelere ayrılan zaman) ve 7, 8, 9. maddelere (aktivite sayısı, gün/hafta içerisinde gerçekleştirilen aktivitelerin sayısı) verdikleri yanıtlarda istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0,05). Sonuç: Yeme bozukluğu eğilimi olan üniversite öğrencilerinin akranlarına göre daha düşük okupasyonel dengeye sahip oldukları gözlemlenmiştir. Yeme bozukluğu eğilimi olan öğrencilerde özellikle aktivite çeşitliliği (farklı türde aktivitelere katılma) ve zaman kullanımı (zamanını aktivitelere uygun şekilde kullanma ve memnuniyet) alanlarında yeme bozukluğu eğilimi olmayan akranlarına göre önemli farklılıklar görülmüştür. Bu durum üniversite öğrencilerinde yeme bozukluğu eğiliminin okupasyonel dengesizliklere neden olabileceğini göstermektedir. Bu nedenle üniversite öğrencilerinde yeme bozukluğu yönetimine yönelik olarak, aktivite temelli yaklaşımlar ile zaman kullanımı ve yaşam tarzının yeniden düzenlenmesine odaklanan ergoterapi müdahaleleri geliştirilmelidir.
