The purpose of this study is to understand the following: socio-demographic characteristics of the children and their families, reasons of the fact, presence of any helper in running away, the place of stay after running away, and case of being victim of crime. Quantitative research method was used in this study. There is an evaluation over 160 children of whom 140 run away home and 20 both run away home and were taken to the agency. A significant part of the runaway children (73,1%) is comprised of girls. One fourth of the children cannot continue education. 16,9% of them state that they were between 9 and 12 years of age when they first run away and that they did so due to domestic reasons (51,1%) such as strict discipline by parents (35,3%), parental physical violence (4,6%), separation of parents (5,9%), economic problems (2,6%), conflict between siblings (1,3%), and being forced to prostitution (0,7%) or to getting married to someone (0,7%). There are also children who state their reason as school failure (2%) and psychological problems (4,6%). When these reasons are evaluated as part of domestic problems, it becomes worth noticing that the ratio of the children who run away due to family-based problems rise above 60%. Another reason is about friends (19,6%) such as being under the influence of friends or running to girl/boyfriend. 64,3% of the runaway children stay in the streets and inside deserted buildings at night; and it is understood that a part of them (13,2%) fall victim of various crimes when they are outside. They were exposed to such crimes as sexual abuse, violence, abduction, and retention etc. Children’s reasons for running away do not differentiate according to sex (*p>0,05).
Bu çalışmanın amacı; Ankara ilinde evden kaçan çocukların ve ailelerinin sosyo-demografiközelliklerini ve çocukların evden kaçma nedenlerini ortaya koymaktır. Çalışmada; çocuklarınevden kaçmasına yardım eden kişilerin var olup olmadığı, çocukların evden kaçtıklarındanerede kaldıkları ve kaçtıktan sonra suça karışma durumları da ele alınmaktadır.Çalışmada nicel araştırma yöntemi izlenmiş; 140’ı evden kaçmış, 20’si ise evden kaçıp kurumbakımına alınmış 160 çocuk üzerinden çeşitli değerlendirmeler yapılmıştır. Çalışmanınbulgularına göre, evden kaçan çocukların önemli bir kısmı (%73,1) kız çocuklarındanoluşmaktadır. Evden kaçan her 4 çocuktan 1’i eğitimine devam edememektedir. Çocukların%16,9’u ilk evden kaçma deneyimini 9-12 yaşları arasında deneyimlemiştir. Evden kaçmanedenleri arasında, anne babanın sıkı disiplini (%35,3), anne babanın fiziksel şiddeti (%4,6),anne babanın ayrılması (%5,9), ekonomik sorunlar (%2,6), kardeşler arasında anlaşmazlık(%1,3), fuhuş yapmaya zorlanma (%0,7) ve istemediği biriyle evliliğe zorlanma (%0,7) gibi aileiçi nedenler (%51,1) öne çıkmaktadır. Çocuklar okul başarısızlığı (%2) ve yaşadıkları ruhsal sorunlardan (%4,6) kaynaklı olarak da evden kaçtıklarını ifade etmektedirler. Bu konuların daaile içi ilişkiler ve sorunlarla ilişkilendirilmesi olanaklıdır; bu bağlamda aile temelli sorunlarnedeniyle evden kaçan çocuk oranının %60’a yaklaştığı dikkati çekmektedir. Evden kaçmanedenleri arasında arkadaş etkisi altında kalma ya da kız/erkek arkadaşına kaçma gibinedenler (%19,6) de dikkat çekicidir. Evden kaçan çocukların %64,3’ü geceyi sokak ve terkedilmiş binalarda geçirmekte; dışarda kalınan ve uyunan bu zamanlarda çocukların birbölümünün (%13,2) çeşitli suçların mağduru olduğu görülmektedir. Bu çocuklar cinsel istismar,şiddet, darp, kaçırılma ve alıkonulma gibi suç türlerine maruz kalmıştır. Çocukların evdenkaçma nedenleri cinsiyete göre farklılaşmamaktadır (*p>0,05).
