Objective: Polycystic ovary syndrome (PCOS) is a common endocrine disorder characterized by chronic anovulation and hyperandrogenism. In adolescents, the diagnosis is challenging because of overlap with physiological pubertal changes. Anti-Müllerian hormone (AMH) and insulin-like peptide 3 (INSL3) are proposed biomarkers in adults, but their utility in adolescence is unclear. This study investigated serum AMH and INSL3 levels in adolescents with PCOS and healthy controls and assessed associations with ultrasonographic and biochemical features. Methods: This cross-sectional study included 50 adolescents with PCOS (diagnosed according to the Rotterdam criteria) and 25 healthy controls. Anthropometric measurements, hormonal/biochemical assays, and transabdominal ultrasonography were performed. Correlations between biomarkers, biochemical hyperandrogenism, and ovarian morphology were evaluated. Receiver operating characteristic (ROC) analysis was performed to evaluate the diagnostic performance of AMH. Results: Adolescents with PCOS had significantly higher serum AMH levels than controls (11.1±5.4 vs. 3.8±1.8 ng/mL; p<0.001), whereas INSL3 levels were similar (p=0.806). AMH correlated positively with total testosterone, androstenedione, free androgen index, Ferriman-Gallwey score, luteinizing hormone/follicle-stimulating hormone ratio, ovarian volume, and antral follicle count, and negatively with sex hormone-binding globulin. In the PCOS group, AMH also correlated with INSL3 (r=0.35, p=0.012), particularly in the overweight/obese subgroups. ROC analysis identified an AMH cut-off value of 5.05 ng/mL, with 94% sensitivity and 80% specificity (area under the curve: 0.938, 95% confidence interval: 0.88-0.99). Conclusion: Serum AMH is significantly elevated in adolescents with PCOS and strongly correlates with clinical and biochemical hyperandrogenism and with ovarian morphology, suggesting its role as a supportive but not a standalone diagnostic biomarker. Unlike in adult PCOS, INSL3 showed no diagnostic value during adolescence. Incorporating AMH into clinical assessment may help identify adolescents at risk for persistent PCOS features and future metabolic complications.
Amaç: Polikistik over sendromu (PKOS), kronik anovülasyon ve hiperandrojenizmle karakterize yaygın bir endokrin bozukluktur. Adolesanlarda, fizyolojik pubertal değişikliklerle örtüşmesi nedeniyle tanısı güçtür. Anti-Müllerian hormon (AMH) ve insülin like peptit-3 (INSL3), erişkin PKOS’ta potansiyel biyobelirteçler olarak önerilmiştir, ancak adolesan dönemdeki tanısal değerleri belirsizdir. Bu çalışmada, PKOS tanılı adolesanlarda ve sağlıklı kontrol grubunda serum AMH ve INSL3 düzeyleri araştırılmış, ultrasonografik ve biyokimyasal bulgularla ilişkileri değerlendirilmiştir. Yöntem: Bu kesitsel çalışmaya, Rotterdam kriterlerine göre PKOS tanısı almış 50 adolesan ve 25 sağlıklı kontrol dahil edildi. Tüm katılımcılarda antropometrik ölçümler, hormonal/biyokimyasal analizler ve transabdominal ultrasonografi gerçekleştirildi. Biyobelirteçler, biyokimyasal hiperandrojenizm ve over morfolojisi arasındaki korelasyonlar değerlendirildi. AMH’nin tanısal performansı için alıcı işletim karakteristiği eğrisi (ROC) analizi yapıldı. Bulgular: PKOS’lu adolesanlarda serum AMH düzeyleri kontrol grubuna göre anlamlı derecede yüksekti (11,1±5,4 vs. 3,8±1,8 ng/mL, p<0,001), INSL3 seviyeleri ise benzerdi (p=0,806). AMH, total testosteron, androstenedion, serbest androjen indeksi, Ferriman-Gallwey skoru, lüteinizan hormon/folikül uyarıcı hormon oranı, over hacmi ve antral folikül sayısı ile pozitif, seks hormonu bağlayıcı globulin ile negatif korelasyon gösterdi. PKOS grubunda AMH, INSL3 ile de anlamlı bir korelasyon gösterdi (r=0,35, p=0,012); özellikle fazla kilolu/obez alt gruplarında bu ilişki daha belirgindi. ROC analizi, %94 duyarlılık ve %80 özgüllük (eğri altındaki alan: 0,938, %95 güven aralığı: 0,88-0,99) ile 5,05 ng/mL’lik bir AMH kesme değeri belirledi. Sonuç: Serum AMH, PKOS grubundaki adolesanlarda anlamlı düzeyde yüksektir ve hem klinik/biyokimyasal hiperandrojenizm hem de over morfolojisi ile güçlü bir korelasyon göstermektedir. Bu bulgu, AMH’nın tek başına tanısal bir biyobelirteç olmadığını, ancak PKOS tanısında destekleyici bir rol oynayabileceğini düşündürmektedir. Erişkin PKOS çalışmalarının aksine, adolesan dönemde INSL3 tanısal bir değer göstermemiştir. AMH’nın klinik değerlendirmeye katılması, farklı PKOS fenotiplerinin ve gelecekteki metabolik komplikasyonlar açısından risk altındaki adolesanların belirlenmesine katkı sağlayabilir.
