Traces, which are considered as a symptom le7 behind by the touch of something, are between the real space and the fracture experienced on the fic=onalised surface. It is the presence of traces that pulls the viewer, who experiences tran- si=ons between reality and illusion, out of the percep=on problem. Today, the illusions of percep=on and the concept of reality are reorganised with virtual reality. The body and mind are posi=oned separately in the face of the illusions created. In this new world, the phenomena of contact and trace, which allow us to dis=nguish between reality and illusion, are gradually fading. The study, which examines the works that cause illusions on our sense of sight with the pain=ngs made on two- dimensional surfaces, chooses its examples through the interac=on distance it establishes with the audience. The process of emula=ng reality evolves into a different dimension with examples that have an important place in the art of eye decep=on but do not prefer ceilings or walls as applica=on surfaces. In this context, Norbertus' works have the quality of decep=on without touching the surface of space. The spectator, who realises the decep=on with the perceptual break created by the movement and the ac=va=on of touch, understands that the scene is unreal and seeks to find traces of illusion.
Bu çalışma iki boyutlu yüzeylere yaptıkları resimlerle görme duyumuz üzerinde yanılsamalara yol açan Tromp I’oeil sanatını incelemektedir. Trompe I'oeil sanatının bir imgeyi temsil ettiği şeyin kendisiymiş gibi resmetmeye odaklanan bir sanat türü olduğuna değinilmektedir. Çalışmada örnek gösterilen eserler seyirciyle kurulan etkileşim mesafesi üzerinden seçilmektedir. Seyirci ile arasına mesafe koyan, seyircinin temas edemediği örneklerle açıklamalarına başlayan çalışma, mesafenin ortadan kaldırılabildiği örneklerle devam etmektedir. Mesafenin kaldırılmasına verilen örnekler iki farklı uygulama biçimi üzerinden sunulmaktadır: ilk örnekler içinde bulunduğunuz ve yakınlaşabildiğiniz mekân yüzeyini kullanırken, ikinci örnekler bulunduğu mekânda bir obje gibi konumlanmaktadır. Eserin seyirci ile olan mesafesinin ve sanatçının geride bıraktığı izlerin yanılsamaya olan katkısı üzerinde durulur. Gerçeğe öykünme sürecinin etkili olabilmesinde derinlik algısı ve üslupsal izlerin silinmesinin önemi vurgulanır. Yaratılan yanılsama eserlerinde mesafe kavramının ortadan kalkmasıyla gizlenmesi gereken boyutsal kırılmalar ve izlerin ortaya çıkarak kandırmacanın sonlandığı belirtilir. “Bir şeyin dokunmasıyla geride kalan belirti” olarak değerlendirilen izlerin gerçeğe öykünme sürecindeki yeri açıklanmaya çalışılır.
