Ti-base ve Multi-Unit dayanaklar: vida tutuculu restorasyonlar için karşılaştırmalı bir bakış

Creative Commons License

GERÇEK A. B. K., CANAY R. Ş.

Acta Odontologica Turcica, cilt.43, sa.1, ss.49-59, 2026 (TRDizin)

Özet

İmplant destekli restorasyonların başarısında, dayanak seçimi büyük bir öneme sahiptir. Bu seçim, biyomekanik stabiliteyi, peri-implant sağlığı ve estetik sonuçları doğrudan etkiler. Bu derleme, yaygın olarak kullanılan iki dayanak türünü, Ti-base ve multi-unit dayanakları, karşılaştırmalı bir şekilde incelemektedir. Ti-base dayanaklar, hassas uyumları ve mekanik dayanıklılıkları ile bilinir. Bu özellikleri sayesinde hem tek üyeli hem de çok üyeli restorasyonlar için uygundurlar. Özellikle ince dişeti fenotipine sahip vakalarda grimsi renklenmeyi en aza indirerek ön bölgelerde estetik avantajlar sunarlar. Ancak, simantasyonla ilgili komplikasyonlar ve potansiyel vida gevşemesi gibi zorluklar bu dayanaklar için hâlâ bir sorun teşkil etmektedir. Buna karşılık, multi-unit dayanaklar, fazla açılanmış implantların açılarını kolaylıkla düzeltebilme kapasiteleri ve pasif uyum sağlamaları nedeniyle çok üyeli restorasyonlarda ve tam ark rehabilitasyonunda sıklıkla tercih edilmektedir. Bu dayanakların tasarımı, peri-implant dokular üzerindeki travmayı azaltır ve uzun dönemli stabiliteyi artırır. Ancak, vida boylarının kısa olması ve açılanmanın fazla olduğu tasarımlarda oluşan stres konsantrasyonları, vida gevşeme riskini artırabilir. Ti-base dayanaklar, estetik sonuçlar ve mekanik stabilite açısından üstün performans sergilerken, multi-unit dayanaklar karmaşık, açılanmanın fazla olduğu veya tam ark vakaları için daha uygun bir çözüm sunmaktadır. Klinik uygulamalarda, dayanak seçimi hastanın bireysel ihtiyaçlarına göre mekanik, estetik ve biyolojik faktörlerin dengelenmesiyle yapılmalıdır. Bu derleme, mevcut kanıtları bir araya getirerek her iki sistemin güçlü ve zayıf yönlerini vurgulamaktadır. Sistemlerin optimize edilmesi, komplikasyonların azaltılması ve uzun dönemli sonuçların iyileştirilmesi için ek araştırmalara ihtiyaç vardır.
The choice of implant abutments plays a critical role in the success of implant-supported restorations, influencing biomechanical stability, peri-implant health, and esthetic outcomes. This review provides a comparative analysis of two commonly used abutments: Ti-base and multi-unit abutments. Ti-base abutments are known for their precise fit and mechanical strength, making them suitable for single and multi-unit restorations. They are particularly advantageous in anterior regions, where they help minimize gray discoloration in thin gingival biotypes. However, challenges such as cementation-related complications and potential screw loosening persist. In contrast, multi-unit abutments are widely favored for multi-unit restorations and full-arch rehabilitations, thanks to their capacity to easily correct the angulations of excessively tilted implants and ensure a passive fit. Their design reduces peri-implant tissue trauma and enhances long-term stability, though shorter screw lengths and stress concentrations in excessively angled configurations may increase the risk of screw loosening. Ti-base abutments excel in aesthetic outcomes and mechanical stability; multi-unit abutments are better suited for complex, angled, or full-arch cases. Clinicians must tailor abutment selection to individual patient needs, balancing mechanical, aesthetic, and biological considerations. This review synthesizes current evidence, highlighting the strengths and limitations of both systems. Further research is necessary to optimize these systems and reduce complications, ultimately improving long-term outcomes.