Objective: This study aims to determine the effect of depression and stress hormones on the development of gestational diabetes mellitus (GDM) in pregnant women diagnosed with GDM using serum cortisol, plasma adrenaline (A), plasma noradrenaline (NA), and the Beck Depression Inventory (BDI). Methods: 70 pregnant women diagnosed with GDM were included in the patient group, and 70 pregnant women without GDM were included in the control group. International Association of Diabetes and Pregnancy Study Group criteria were used for the diagnosis of GDM. Single-step 75 g oral glucose tolerance test was performed at 24-28 weeks of gestation. Serum cortisol, A, and NA levels were measured. BDI was used to investigate depressive symptoms. Results: The patient and control groups were similar in terms of age, BMI gravidity, and parity. When compared with the control group, A and NA levels were significantly higher in the patient group (p=0.016, p=0.033, respectively). BDI results in the patient group were similar to those in the control group (p=0.151). The mean A levels of 33 pregnant women with minimal depression were 110.59±35.03 pg/mL, the mean A levels of 31 pregnant women with mild depression were 126.65±22.33 pg/mL, and the mean A levels of pregnant women with moderate depression were 95.09±30.86 pg/mL. This difference was statistically significant (p=0.005). Conclusion: This study suggests that the sympathoadrenal system may play a role in the etiopathogenesis of GDM in pregnant women rather than depression. However, larger prospective studies are needed to further elucidate the relationship between depression, stress hormones, and GDM.
Amaç: Bu çalışmanın amacı, gestasyonel diyabet mellitus (GDM) tanısı almış gebelerde depresyon ve stres hormonlarının GDM gelişimi üzerindeki etkisini; serum kortizol, plazma adrenalin (A), plazma noradrenalin (NA) düzeyleri ve Beck Depresyon Ölçeği (BDI) kullanarak değerlendirmektir. Yöntemler: Çalışmaya, GDM tanısı almış 70 gebe kadın hasta grubuna ve GDM tanısı olmayan 70 gebe kadın kontrol grubuna dahil edilmiştir. GDM tanısı için Uluslararası Diyabet ve Gebelik Çalışma Grubu Birliği kriterleri kullanılmış ve gebeliğin 24-28. haftaları arasında tek adımlı 75 g oral glukoz tolerans testi uygulanmıştır. Serum kortizol, A ve NA düzeyleri ölçülmüş; depresif semptomları değerlendirmek amacıyla BDI kullanılmıştır. Bulgular: Hasta ve kontrol grupları yaş, vücut kitle indeksi, gravide ve parite açısından benzer bulunmuştur. Kontrol grubuna kıyasla, hasta grubunda adrenalin ve noradrenalin düzeyleri anlamlı derecede yüksek saptanmıştır (sırasıyla p=0,016 ve p=0,033). BDI sonuçları açısından ise gruplar arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır (p=0.151). Minimal depresyonu olan 33 gebenin ortalama A düzeyi 110,59±35,03 pg/mL, hafif depresyonu olan 31 gebenin 126,65±22,33 pg/mL, orta derecede depresyonu olan gebelerin ise 95,09±30,86 pg/mL olarak ölçülmüştür. Bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p=0.005). Sonuç: Bu çalışma, gebelerde GDM’nin etiyopatogenezinde depresyondan ziyade sempatoadrenal sistemin rol oynayabileceğini göstermektedir. Ancak, depresyon, stres hormonları ve GDM arasındaki ilişkiyi daha iyi ortaya koymak için daha geniş örneklemli ve prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır.
