Shelter is a basic human need and should address not only physical but also psychosocial needs after disasters. In this study, the inadequate inclusion of psychosocial needs in the standards related to temporary shelter units after a disaster has been identified as the fundamental problem. The aim is to identify and classify psychosocial needs in temporary shelter units during the rehabilitation phase and analyze the extent to which these needs are addressed in the AFAD Guidelines and the Sphere Handbook. As a result of the literature review, psychosocial needs were grouped under four headings: individual, experiential, social, and security. In the study, the MAXQDA program, which provides qualitative data analysis, was utilized to examine the relevant standards. A coding system was then created based on the identified psychosocial needs, followed by a frequency analysis. The findings demonstrate that although both standards prioritize safety, individual and experiential needs are only marginally addressed; therefore, flexible design solutions that support privacy and user interaction should be focused on in temporary shelter policies. This study, which reveals the insufficient inclusion of psychosocial needs in current standards, emphasizes the need to improve temporary shelter standards to include these needs.
Barınma, insanların temel gereksinimlerinden biri olup, afet sonrasında yalnızca fiziksel değil, psikososyal ihtiyaçları da karşılamalıdır. Çalışmada, afet sonrası geçici barınma birimlerine ilişkin standartlarda psikososyal gereksinimlerin yeterince ele alınmaması temel problem olarak belirlenmiştir. Amaç, rehabilitasyon aşamasındaki geçici barınma birimlerinde psikososyal gereksinimleri belirleyip sınıflandırmak ve bu gereksinimlerin AFAD Yönergesi ile Sphere Rehberi’nde ne ölçüde yer aldığını analiz etmektir. Literatür taraması sonucunda psikososyal gereksinimler; bireysel, deneyimsel, toplumsal ve güvenlik olmak üzere dört başlıkta toplanmıştır. Çalışmada, nitel veri analizi sağlayan MAXQDA programı kullanılarak ilgili standartlar incelenmiş ve belirlenen psikososyal gereksinimlere göre kodlama sistemi oluşturularak frekans analizi yapılmıştır. Elde edilen bulgular, her iki standartta da güvenliğe öncelik verilmesine karşın bireysel ve deneyimsel gereksinimlerin sınırlı ele alındığını ortaya koymakta; bu nedenle geçici barınma politikalarında mahremiyet ve kullanıcı etkileşimini destekleyen esnek tasarım çözümlerine odaklanılması gerektiğini göstermektedir. Mevcut standartlarda psikososyal gereksinimlere yeterince yer verilmediğini ortaya koyan bu çalışma, geçici barınma standartlarının bu gereksinimleri kapsayacak şekilde geliştirilmesi gerektiğini vurgulamaktadır.
