Bu çalışmanın temel amacı, üniversite öğrencilerinin eğitimde hakkaniyet algılarını incelemek ve eğitimde hakkaniyet algıları ile çeşitli değişkenler arasındaki ilişkiyi tespit etmektir. Çalışma nicel araştırma yöntemlerinden tarama modelinde yürütülmüştür ve çalışmaya 906 üniversite öğrencisi katılmıştır. Bu kapsamda, veriler geçerliği ve güvenirliği sağlanmış 22 maddeden oluşan “Hakkaniyet Ölçeği” ile toplanmıştır. Sonuçlar, öğrencilerin eğitimde hakkaniyet algılarının “akademisyen-öğrenci iletişimi” alt boyutunda yeterli düzeyde olduğunu; ancak ölçeğin tamamı ve diğer boyutlar için orta düzeyde olduğunu ortaya koymuştur. Ayrıca, öğrencilerin eğitimde hakkaniyet algısı ile tüm değişkenler arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar ortaya çıkmıştır. Kadın öğrencilerin hakkaniyete dayalı eğitim algısı erkek öğrencilere göre daha yüksek çıkmıştır. Ayrıca, özel liseden mezun, daha prestijli ve köklü bir kurum olan 1. üniversiteye kayıtlı, ailesi şehir merkezinde ve büyükşehirde ikamet eden öğrencilerin hakkaniyet algısının daha yüksek olduğu ortaya konulmuştur. Buna karşın, yarı zamanlı işte çalışan öğrencilerin eğitimde hakkaniyet algılarının ise daha düşük düzeyde olduğu tespit edilmiştir. Ek olarak, aile geliri ve anne-baba eğitim düzeyi arttıkça öğrencilerin hakkaniyete ilişkin algılarının arttığı ortaya çıkmış fakat kardeş sayısı arttıkça öğrencilerin hakkaniyet algısının azaldığı görülmüştür. Sonuç olarak, cinsiyet, sosyoekonomik durum ve üniversitenin öğrencilerin eğitimde hakkaniyet algısını etkileyen kritik faktörler olduğu anlaşılmıştır. İleriki çalışmalarda, farklı üniversitelerde öğrenim gören öğrencilerin eğitimde hakkaniyete ilişkin algıları incelenebilir.
