“Yaşlı Dostu” yaklaşım sağlıklı, aktif ve başarılı yaşlanmayı hedef alan bir modeldir. Bu yazı kapsamında konu ile ilgili kavramın tarihsel süreci, uygulama gereklilikleri, Dünya’da mevcut durum ve yaklaşımın gereksinim duyduğu iyileştirme alanları halk sağlığı perspektifi ile açıklanmıştır. Toplumların yaşlanmasıyla ve nüfus yapısının kırsaldan kentsel alanlara yönelmesiyle “Yaşlı Dostu” modeline daha fazla gereksinim duyulmaktadır. Model, makro düzeyde şehirlerde uygulanabileceği gibi mikro düzeyde evde ve diğer yaşam alanlarında da uygulanabilir. Dünya Sağlık Örgütü tarafından önceki yıllarda başlatılmış olan “Yaşlı Dostu Şehir” uygulamaları günümüzde Dünya’da çok sayıda kentin bu konudaki motivasyonunu artırmıştır. Dünya’da halen 50’den fazla ülkede 1600’ü aşan sayıda şehir bu kategoride yer almaktadır. Sayıca bir artma eğilimi olmasına rağmen uygulamalarda eşitsizlikler, modelin hiç ulaşamadığı bölgelerin olması kavramın küresel düzeyde uygulanmasıyla ilgili önemli sorunların olduğunu ortaya koymaktadır. Mevcut sorunların bilimsel yöntemlerle saptanarak interdisipliner bakış açısıyla uygun müdahalelerin yapılması önerilmektedir.
The “Age-Friendly” approach is a model targeting healthy, active, and successful aging. In this article, the historical background of the concept, implementation requirements, the current situation in the world, and the improvement needs are explained from a public health perspective.Aging of the societies and the population movement from rural to urban areas, there is a greater need for the “Age-Friendly” model. The model can be applied in cities at the macro level as well as at the micro level at home and in other living spaces. “Age-Friendly City” practices initiated by the World Health Organization in previous years have accelerated the motivation of many cities in the world today. In more than 50 countries, more than 1600 cities are in this category in the world. Although there is a tendency to increase in number, inequalities in implementation and the fact that there are regions where the model has never reached reveal that there are serious problems related to the implementation of the concept at the global level. It is recommended that existing problems be identified with scientific methods and appropriate interventions be made with an interdisciplinary perspective.
