This article analyzes Bertolt Brecht’s adaptation Sophocles’ Antigone through the principle of historicization, a core concept in epic theatre. Drawing on Brecht’s A Short Organum for the Theatre, it compares scenes and character structures from the adapted text. The study focuses on Brecht’s staging, character interventions, and structural modifications. It observes that Brecht transforms the mythological figures of tragedy into historically and politically situated individuals. By introducing a fragmented time structure, the narrative is framed as a recurring sequence shaped by varying historical contexts. These shifts aim to block emotional identification, encouraging the audience to adopt a critical perspective and reflect on whether change is possible within differing historical conditions.
Bu makale, Bertolt Brecht’in Sofokles’in Antigone’si uyarlamasını epik tiyatrodaki “tarihselleştirme” ögesi üzerinden incelemeyi amaçlamaktadır. Brecht’in Tiyatro İçin Küçük Organon adlı kuramsal metninde açıkladığı ilkeler doğrultusunda sahneleme tercihleri, karakter yapıları ve yapısal müdahaleler karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. Brecht’in tragedya yapısını dönüştürerek karakterleri mitolojik figürler olmaktan çıkarıp tarihsel ve politik bağlamda incelenebilir bireyler hâline getirdiği gözlemlenmiştir. Ayrıca, eklemelerle oluşturduğu kesikli zaman yapısı sayesinde anlatı, farklı tarihsel koşullarda yeniden yaşanan bir olaylar dizisi olarak kurgulanmıştır. Bu dönüşümler, seyircinin karakterlerle özdeşleşmesini engelleyerek onları eleştirel bir bakışla değişimin mümkün olup olmadığını sorgulamaya davet etmektedir.
