Türkiye'de Kamu Hizmetleri Sunumunda Sivil Toplum Kuruluşlarının Ortak Rolü: Odak Grup Tartışmalarından Elde Edilen Bulgular

Creative Commons License

DİDİNMEZ İ.

Hacettepe Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, cilt.44, sa.Civil Society Special Issue, ss.19-40, 2026 (TRDizin)

Özet

Bu çalışma, Eskişehir, İzmir ve Trabzon'da gerçekleştirilen odak grup görüşmelerine (FGD'ler) dayanan nitel bir araştırma yöntemi benimseyerek, sivil toplum kuruluşlarının (STK'lar) kamu hizmeti sunmadaki rolünü analiz etmektedir. Bulgular, STK’ların kamu hizmeti sunumuna katılımına yönelik tüm tarafların istekli olduğuna işaret etmektedir. Bu katılımın kamu sektörünün liderliğinde ve kamu sektörünü tamamlayıcı nitelikte olması gerektiği genel kabul görmektedir. Odak grup görüşmelerinde, Kamu-STK iş birliğinin sürdürülebilirliği önündeki en temel sorunlar kurumsal altyapının yetersizliği, rol belirsizlikleri, bürokratik süreçlerin katılığı, proje temelli finansman ve kapasite eşitsizlikleri olarak belirlenmiştir. Katılımcılar sürdürülebilir iş birliği için rol ve sorumlulukların netleştirilmesi, öngörülebilir ve uzun vadeli finansman mekanizmaları ile kademeli ve performans esaslı ortaklık düzenlemelerinin geliştirilmesi gerektiğini vurgulamaktadır. Bu bulgular, etkili kamu–STK iş birliğinin yalnızca katılıma yönelik normatif desteğe değil, uzun vadeli ortaklıkları sürdürebilecek istikrarlı yönetişim, finansman ve koordinasyon mekanizmalarının kurumsallaştırılmasına bağlı olduğunu göstermektedir.
This study examines the role of civil society organizations (CSOs) in public service delivery through a qualitative research design based on focus group discussions (FGDs) conducted in Eskişehir, İzmir, and Trabzon. The findings indicate a broad willingness among public actors to engage CSOs in service processes, while maintaining a public sector led, complementary model of involvement. The FGDs reveal several structural constraints that undermine the sustainability of public-CSO collaboration, including limited institutional infrastructure, ambiguity in roles and responsibilities, rigid bureaucratic procedures, project-based funding structures, and disparities in organizational capacity. Participants emphasize that sustainable collaboration requires clearer role definitions and accountability frameworks, the establishment of predictable and long-term financing mechanisms, and the development of phased and performance- based participation arrangements. Overall, the findings demonstrate that effective public-CSO collaboration depends not only on normative support for participation but also on the institutionalization of stable governance, financing, and coordination mechanisms that can sustain long-term engagement.